در هیاهوی امواج اقیانوس ها

برکه ای هستم

                بارها

                  بر سطح خودم می نشینم تنها

خلوتم را می شکند

                قورباغه ای که می پرد

سکوتم را خبر می دهد

               بادی که می وزد

و این بار  

زندگی آبدوزکی ست

که از اعماق نفوذ ناپذیر من خیس است.

ماه به پایان شب گفت :

" برکه ای که اقیانوس آرام خواهد شد "

                                    خرداد  88   

* به سوتسوتکی که دندانهایش را دوست دارم !