تقديم به پنجره ی بارونی :

( 2 )

آن زمان که خداوند يکتا

پيکر آدم می سرشت

و از روح خود انسان می تنيد

اميد اين داشت که ديگر تنها نخواهد ماند  

و سخت کوشيد 

- از کلام و عمل - 

تا  " باهم بودن "  را به ما بياموزد 

ندانست که ما بذّات تنهاييم 

                                           بذّات تنهاييم 

                                                        بذّات تنهاييم 

و

حتی خود " او"  را نيز ترک خواهيم گفت

 امروز که ...

 چه سود ؟

اکنون که باز تنها مانده است

تنهای تنها

با يک کُره ی کِرمو

که باد کرده !

              بر دستان پاکش .

شهريور 86                                            مردمک