تقديم به استاد بزرگوار ، عزيز

 و سبزم  

مهندس مهدی محمدی زاد

زمان صبورانه می گذشت   

ومن در پیِ احساسی ناگذر    

در آن سر گردان   

در جمع شادمان بودم  

ولی چه سود

که خنده می گریخت از لبانم زود  

در سکوت کنج در کنجم  

با دیوارهای زردش ،

مغرور افکارم   

چوب تابوتم   

سنگ قبرم   

عقده های سرکش روح و تنم   

بی اشک  

هی گریستم ، هی گریستم  

.

زمان هماره می گذشت  

زمان هماره می گذشت  

.

ناگهان

زمـان ایستاد  

برای لحظه ای کوتاه  

مویِ تنم به حرمتِ کلامش عمود شد    

نـوارِ قـلـبـم بـا طـنـیـنِ صـدایش بـه افـق پـیـوست  

پرواز کردم

کودکانه

جستم از سوگ درون

خندیدم این بار، خندیدم این بار

ناگاه ترسیدم بـرای اولـیـن بار

وای بر من که ترسیدم ؟!

ولی ترسیدم  

آری ، ترسیدم از مرگ  

 آنگاه که

تک تک ذرات وجودم همصدا سرود زیستن سر دادند :

" زندگی زيباست ، آری زندگی زيباست "

2.00 AM                   85.9.11                            مردمک