نسيم خودش را به تن زمختش مي مالد ؛

-         غمت بهر چيست ؟

-         تو  مي روي آزاد و مرا پاي در بند است. دم از غم مي زني ؟!

-         من پاي تو خواهم شد..!

-         تو را چه فهم است از درد من..که حتي نمي دانم ته اين جنگل کجاست !

-         من درد بسيار می شنوم و بيشتر می کشم ..ولي باز مي خواهم بشنوم .

-         جوانه هايم با هر بهار متولد مي شوند و زود مي فهمند که پاييزي در راه است.. چکاوک با شاخه هاي ترحم لانه اي مي سازد.. و هر  زمستان که مي آيد ، شايد من بر دوش ، به رد پاي هيزم شکني خسته مي نگرم ، کفن پوش ، که مرا با خود به دوزخ خواهد برد .

-         دل مبند که تلخ نيانديشي تا هستي ، هستي از آن توست.

-         من فقط دشتي مي خواهم که در آن بدوم..! جنگلي که موريانه هايش سيرند و کلاغ هايش سکوت را مي فهمند. .جنگلي که در ناشناخته هايش رها شوم..

 آيا جايي را می شناسی که لحظه ای تضمين به من هديه دهد ؟!

-        … پس بساز !

در هیاهوی امواج اقیانوس ها

برکه ای هستم

                بارها

                  بر سطح خودم می نشینم تنها

خلوتم را می شکند

                قورباغه ای که می پرد

سکوتم را خبر می دهد

               بادی که می وزد

و این بار  

زندگی آبدوزکی ست

که از اعماق نفوذ ناپذیر من خیس است.

ماه به پایان شب گفت :

" برکه ای که اقیانوس آرام خواهد شد "

                                    خرداد  88   

* به سوتسوتکی که دندانهایش را دوست دارم !

دیشب خداوند در گوشم خواند :

" تو خودت خالق خودت هستی پس خودت را بساز آنگونه که می پسندی "

و من سپیده دم در پاسخش گفتم :

" آنقدر می شکنم..می شکنم..می شکنم..

تا خودم را می سازم "

لايه های وجود سايه می سرايند ،

آنگاه که روح

مدفون پوچی غم ها ست

درزهای زرد تن تنهايی می گريند ،

آن لحظه که تن

 گريزان تن ها ست

سينه احساس را احتکار می کند ،

آن زمان که زبان

خسته ی واژه ها ست

سقف تحجر بر پرواز افکار آوار می شود

آن وقت که شکستِ ديروز

بن بستِ امروز است

ولی ...

آسمان و خاک

هستی را پيشکش خواهند کرد

اگر سبز شوی از نو

و خود را

به  زندگی  پيوند زنی .

86.2.12

* سال ۹ مبارک

سبز باشید و انسان

از آسمان ،

کارگردان :

"Action  "

بازی شروع می شود

کارگردان :

" Cut   "

زندگی تمام می شود  !

و در خاک

         دوربين

                   هنوز

                          سرگردانِ فلسفه هایِ گنگِ بازی ...

86.1.29                                         مردمک

در اين کوير وهم آلود  

مانده ام مبهوت ،

با قطره ای

       در رويای وصال مرواريد

                                   در مشت  

 در دست دگر

آينه ای

کز سوگ چهره ی چروک کوير

                                  ترک  برداشته .

 سالهاست

در اين آينه می نگرم

و به چهره ی هزارتوی خود

                        پوزخند می زنم !

86.10.5                                 مردمک

 امشب باز باید بگریم

 چراکه  

      فردا باز باید بخندانم .